Σωτηρία Μπέλλου

Summary

Κανένας δε μου έφταιξε στις μαύρες συμφορές μου τα ανοιχτά τα χέρια μου τι τα ’χω και παλεύω Το ξερό μου το κεφάλι μ’ έφερε σ’ αυτό το χάλι Ας ήμουνα λίγο σφικτή φίλοι να τα κρατούσα τη φτώχεια να χαιρέταγα μποέμικα να ζούσα Τώρα που φύγαν τα λεφτά μου ’ρθε ο νους κι η γνώση μα είναι πια πολύ αργά κι ας το ’χω μετανιώσει Σ.Μ.