Εικαστική πράξη και εκπαίδευση

Summary

Η πραγματικότητα στον χώρο της εικαστικής δημιουργίας, με τις συνεχείς αναδιατάξεις και τις αποκλίνουσες πρακτικές, ακυρώνει ακατάπαυστα τους παραδοσιακούς τόπους όπου η διδασκαλία της τέχνης έβρισκε τα σταθερά σημεία αναφοράς της. Με δεδομένη τη δυσκολία οριοθέτησης του καλλιτεχνικού φαινομένου και τη συνακόλουθη ακύρωση οποιουδήποτε είδους προτύπων, η εικαστική εκπαίδευση αντιμετωπίζει προκλήσεις πολύ πιο οριακές, αλλά και περισσότερο ενδιαφέρουσες, από τον αυτοπεριορισμό στην αναζήτηση μιας διδακτέας ύλης ή στην καθιέρωση ορισμένων "καλών πρακτικών". Η επανεξέταση όσων στοιχείων αποτέλεσαν κατά καιρούς βεβαιότητες αποκαλύπτει ένα χώρο έρευνας ο οποίος μάλλον προσδιορίζεται από τη φύση των ερωτημάτων που αναδεικνύει παρά από τις βεβαιότητες που στηρίζει. Σ' ένα τοπίο που μοιάζει τόσο ρευστό, η διδασκαλία ίσως δεν διαθέτει πλέον την ασφάλεια ενός ορισμού για την τέχνη που οφείλει να μεταδώσει, μπορεί, ωσ��όσο, να αξιοποιεί και να υποκινεί μία στάση συνεχούς εγρήγορσης απέναντι σ' ένα πολύμορφο και πολυδιάστατο πεδίο που διαρκώς αναδιατάσσεται, καθώς επεκτείνεται σε νέες αχαρτογράφητες περιοχές.